دوستش دارم .


بزرگیش را ... سکوتش را ... عظمتش را ...

اُبهتش را ... تنهاییش را ...

حکمتش را ... صبرش را ... و ... و ...

بودنش عادتیست ، مثل نفس کشیدن !

خدا را میگویم

.
.
.